Zondagochtend…….ergens op een parkeerplaats in het mooie Brabantse bos ontmoeten Peter en ik ze. Bepakt en bezakt met grote rugzakken. En een hengel……….
Een beetje zenuwachtig, want vandaag gaat het gebeuren. In aanloop naar deze dag dacht ik me goed voorbereid te hebben: ik heb me ingelezen, een samenvatting gemaakt en mijn rugzak gevuld met, hopelijk, de juiste tools. Daar ga ik nu aan twijfelen: mijn hengel houdt namelijk nog winterslaap in de garage. Enfin, we hebben (gelukkig) nog het predikaat “Newbe’s” dus hoop ik dat dit foutje door de vingers gezien wordt.
Halloooooo!!! Kusje links, kusje rechts. Van onder de rugzakken verschijnen Ellen en MJ en om hen heen springen Bizzy (zus van mijn trouwe vriendin Sammy) en Yura, die dan weer een nichtje is van Bizzy en Sammy. Lekker belangrijk! Nee, dat niet, maar dan is ook gelijk de “relatie” met MJ en Ellen duidelijk.
MJ heet eigenlijk Maarten-Jan, maar dat zijn zo veel letters om elke keer te typen. Dus voor nu heet hij ff MJ. Geen idee of hij dat vervelend vindt, maar dan heeft hij pech.
Om ons heen een chaotische drukte. Er is in hetzelfde bos een moutainbike-event. Hebben wij weer!! Bemodderde kamikaze piloten met een wazige blik en een verbeten trek op hun gezicht die als een jekko door dat bos heen knallen. Hotsend en botsend over boomwortels, door enorme modderpoelen stuiteren ze over de smalle paadjes. Onderweg hevig dansend op de pedalen om takken en andere uitsteeksels te ontwijken. Ieder zijn meug.
We gaan beginnen. Het enthousiasme van MJ is niet te stuiten en vol overgave legt hij uit hoe we aan de eerste coördinaten gaan komen. Het duizelt……. Zo veel informatie kan mijn ouwe hoofd bij deze temperatuur niet verwerken. Kom op San: concentratie! Uiteindelijk snapt mijn blonde brein het converteren van coordinaten en het fenomeen projecteren. Ons doel wordt duidelijk dus we gaan op pad.
Door het mooie weer zijn er veel mensen in het bos. Sommige kijken ons een beetje meewarig aan: ach gossie, die arme man! Loopt met een hengel door het bos. Die is echt de weg kwijt. Ze moesten eens weten dat wij als echte commando’s op coördinaten door het bos navigeren. Met succes, want al snel komen we op het eerste “waypoint” aan, waar onze puzzel als een vlag hoog aan een touwtje in de boom hangt. Vakkundig strijken we de vlag en scoren we de cache waarmee we ons naar de volgende coördinaten kunnen puzzelen.
We zijn een team! Met elkaar Mikadoën we met tentharingen, zwaaien we met onze Magische Magneetstok, lossen we puzzels op, navigeren we van waypoint naar waypoint en zoeken we achter bomen en bosjes naar de verborgen schatten. Dat kunnen wij!
Ehhhh……zij! Team Vakela trekt de kar en team SammyLizzy volgt braaf en kijkt de kunst af.
Maar die hengel…….is en blijft maar in de rugzak. Tot het laatste waypoint. Daar hangt de cache, op een meter of 5 hoogte. Vernuftig knutselt MJ een kledinghangerhaak aan zijn hengel en hengelt hij professioneel de cache uit de boom. Als kleine kinderen zo blij verdringen we elkaar om hem te vangen. Met de uitkomst van deze cache puzzelen we ons naar de final location.
We vinden de eindcache en zetten als echte beroemdheden onze handtekening in het boek. We bekijken de schat, maken wat foto’s en plaatsen dan alles zorgvuldig terug. Zoals we het gevonden hebben. Zodat de volgende schatzoeker ook triomfantelijk kan stralen als hij deze cache vindt!
Als we high-fiven op ons succes, brokkelen mijn vingers af en liggen mijn tenen los in mijn Meindl’s. Afgevroren. Klappertandend en bibberend als een rietje komen we terug bij de auto. Er is bier en wijn nodig om weer een beetje leven in die ouwe botten te krijgen.
Zo trots als een pauw dat we deze moeilijke “multi” opgelost hebben. Ik zeg we, maar ik bedoel natuurlijk ze. Met een beetje van me……een klein beetje.
En het enthousiasme van MJ spat van het scherm. Je brengt het avontuur echt tot leven.
) de multi hebben getackeld. En dat gevoel na afloop, klappertandend in de auto, is zo herkenbaar voor elke outdoorfanaat.